Kama Kama Kamilla

Allt að gerast og stuðið í algleymingi. Ég hélt ég væri steinhætt, en svo varð ég að byrja aftur því að alla þyrstir svo mikið í að heyra hvað mér finnst um Icesave og svínaflensuna og svona. Nei kannski ekki. Persónulega held ég að tal um inngrónar táneglur sé meira æsandi.

En blogg eru bara svo geðhreinsandi. Hrikalega góð til að tappa af alls kyns gremju og væli. Alla vega hef ég notað það í svoleiðis. Það er kannski ekkert endilega neitt æðislega töff. En ég er líka úfin og argintætuleg fráskilin kona í Hlíðunum og get ómögulega verið að eltast við það sem er þykir töff.

Já ég er meira að segja svo endemis hallærisleg að ég upplifi öðru hvoru svona augnablik þar sem ég hugsa: “ohh, ég ætti að blogga um þetta”

Eins og bara í gær. Ég rak augun í David Lynch mynd í dóti kærasta míns sem heitir Inland Empire og ég sting upp á því að við horfum á hana við tækifæri. Hann hætti að gera það sem hann var að gera, hugsaði sig um í smá stund og sagði svo við mig með ljúfri vorkunnsamri röddu: “já en hún er mjög flókin ástin mín” og samstundis birtist í huga mér eitruð bloggfærsla sem bar heitið: “Kærasti minn telur vitsmuni mína vera á pari við órangúta”

En annars ætti ég ábyggilega ekkert að vera að blogga um blessaðan ástmann minn. Það kann ekkert endilega góðri lukku að stýra.

Einu sinni birtust við Hildu Redda systir í einhverri grein í glanstímariti þar sem vinir okkar áttu að segja hvers vegna við værum á lausu. Vinkona mín hélt því fram að það væri vegna þess að ég bloggaði svo mikið um mennina í lífi mínu. Ég las þetta á sínum tíma og hugsaði: “endemis vitleysa” en það er kannski engin tilviljun að um leið og ég hætti að blogga valhoppar ástin inn í líf mitt.

Já þið lásuð rétt, ég er farin að tala um ást og hamingju eins og ekkert sé sjálfsagðara og ég veit ekki hversu oft ég hef gengið fram af vinum mínum síðustu vikurnar og mánuðina með svona væmnishjali. Ég sjálf, sem hef hingað til alveg óhikað gefið samúðarkort með brúðkaupsgjöfum til vina minna, er orðin svo gegnumsýrð af rómantík og vellu að fólki klígjar  við því.

Enn hef ég samt ekki gengið svo langt að draga hann upp í sófa til að horfa með mér á Notebook þannig að ég held þetta sé enn þá í lagi, ég held enn þá í hjartlausu tíkina sem býr innra með mér.

En jæja kæru lesendur, ég hef sett um blogggleraugun að nýju. Kæru vinir og vandamenn, búið ykkur undir að hulunni verði svipt af einkalífi ykkar, öll ykkar sorg og gleði verður viðruð hér á þessari síðu.

Lifið heil!