Kama Kama Kamilla

Þegar ég kom inn í strætó á leiðinni heim úr vinnunni í síðustu viku skall á mér alveg skelfilegur fnykur. Það var eins og einhverjum hefði orðið brátt í brók. Ég leit í kring um mig og sá ekkert smábarn eða gamalmenni sem gæti borið ábyrgð á þessu.

Lyktin hvarf heldur ekkert þannig að ekki var þetta bara smá vindgangur. En svo datt mér í hug að kannski væru þetta einhver svona róttæk mótmæli. Einhver hefði fengið innblástur við að horfa á myndbandið af konunni sem skeit á kjörseðilinn sinn og ákveðið að leika sama leik. Einhver hefði hugsað: “Arrg, nú hef ég fengið mig fullsaddan af þessu ömurlega leiðarkerfi, nú kúka ég í næsta strætó sem ég kemst í”

Ef að þetta yrði síðan að nýjustu tísku, að kúka á sig í hvert skipti sem eitthvað myndi misbjóða manni, þá væri það ábyggilega gott fyrir þá sem að ættu í erfiðleikum með að hafa stjórn á hægðum sínum. Þá þyrfti það ekkert að vera neitt feimnismál lengur. Það væri bara dálítið hetjulegt að kúka á sig í tíma og ótíma. Þá væri viðkomandi bara róttækur og töff.

Svo skammaðist ég mín hræðilega. Fullorðnar konur eiga ekki að skemmta sér svona mikið yfir vangaveltum um heim þar sem allir væru alltaf að kúka á sig. Mundi þá að ég er nú einu sinni systurdóttir hennar Margrétar.

Já ég er svo mikið öskrandi rokk.Lítil börn og gamalmenni hræðast mig.Ég ota bara lím til eins og svona. Nei því miður. Eða ekkert endilega svo mikið miður. En þessa dagana vantar allt rokk í líf mitt enda haustin mikill annatími. Ég borða kvöldmat og fer svo að sofa. 2678585 lítrar af kaffi gætu ekki haldið mér vakandi framyfir tíu. En svo kemst ró á þetta og ég fer aftur að valda usla. Þangað til veld ég flestum vonbrigðum, eða alla vega öllum þeim sem vilja eitthvað með mig hafa seinnipartinn, þeir fá bara sljótt augnaráð og slef frá mér.En hlýtt slef og sumir aðstandendur mínir eru afskaplega þakklátir fyrir það hversu hljóðleg ég er skyndilega orðin.

En Edda sambýliskona, hún slær alltaf inn leitarorðin funny dogs þegar henni leiðist. Tilhugsunin um það hressir mig alltaf við. Það er svo krúttulegt. Hvað gerið þið?

Ji minn, ég var rétt nýbúin að flytja bloggið mitt þegar ég pakkaði bara niður búslóðinni og flutti mig og mitt hyski yfir í kommúnu í Norðurmýrinni. Í kvöld er ég að fara að sofa hérna í fyrsta skipti. Djöfull er nú leiðinlegt að flytja. Ég get svo svarið það að á meðan ég fyllti einn kassa spratt upp drasl í fimm í viðbót í íbúðinni minni. En hingað er ég komin og þetta verður svo glimmrandi fínt.

Ég gæti sjálfsagt haft mörg orð um ástandið, en ég þarf að finna girni. Ég gæti sjálfsagt haft enn fleiri orð um bömmera og lífið, en ég þarf að sjá hvort sængin mín hafi týnst. Það sem lagt er á mig.

Þegar ég heyrði að seðlabankinn væri að fara að halda árshátíð á Hilton hló ég. Þetta hlaut að vera djók. Aðrir opinberir starfsmenn fengu ekki einu sinni jólagjöf í ár, en þau ætluðu bara að djútta í pallíettu-göllunum sínum á Hilton! En þegar ég sá svo í fréttunum að þetta var í alvöru að gerast langaði mér næstum því að fara að grenja. Djöfulsins rugl og siðblinda. Núna er ég að fá blöðrur á fingurnar eftir að hafa verið að refresh-a fréttirnar á milljón. Hvað gerist næst?

Að verða svona háöldruð hefur alls ekkert reynst neitt svo hræðilega leiðinlegt. Reyndar dreif ég mig til augnlæknis daginn eftir að ósköpin dundu yfir og fékk þá að heyra að ekki bara væri ég með of stórt ljósop heldur væri lögun hornhimnunnar minnar líka í löku meðallagi. Sem bíður upp á heilt hlaðborð af nýjum komplexum. Fékk þau ráð að ganga bara með gleraugu í heilan mánuð en það vita þeir sem þekkja mig að ekkert finnst mér geta gert mig jafn afmyndaða af hryllingi og þessi óskapnaður sem gleraugun mín eru. En ókey, verðlaunin mín fyrir þessar mánaðarþjáningar gætu orðið eilífðar frelsi frá gleraugnaviðbjóðnum þannig að ég ætla alveg að komast í gegnum þetta. En það veit guð að mig langar ekki að hitta neinn. Eða ég ætla umorða þetta, mig langar alltaf að hitta marga. En jámm, þetta verður svo sannarlega góð æfing fyrir mig í að yfirvinna lamandi hégóma minn.

Úr því að minnst er á hégóma minn. Árni Té vinur minn var að kynna mig fyrir vini sínum sem er að læra stjarneðlisfræði. Mjög skemmtilegur strákur sem er gaman að tala við. En ég komst að því að ég veit ekkert, eða eiginlega meira að segja minna um ekkert um eðlisfræði og hvað þá stjarneðlisfræði og ég get ekki einu sinni feikað það.

Ég er ekki með bílpróf en ég get alveg tekið þátt í samræðum um bíla, ég vísa bara grimmt í knastásinn. Ég hef komið mér upp mellufærni í ógrynni umræðuefna og oft og iðulega með hjálp Borgarbókasafnsins. Mamma er að vinna þar og drottinn minn dýri hvað það er hægt að finna allt þarna. Ég ákvað að finna mér einhverja svona góða nokkuð yfirgripsmikla bók um eðlisfræði og renna yfir hana áður en ég hitti þennan mann aftur en þá kom hégóminn aftan að mér og í stað þess að panta mér eitthvað eins og “Dummies guide to Physics” ákvað ég að skella mér á bara á bókina “The Road to Reality – A Complete Guide to the Laws of the Universe” eftir Roger Penrose. Það að amazon.com tæki það sérstaklega fram að allur sá hópur sem gæti skilið þessa bók fullkomlega gæti sjálfsagt deilt einum leigubíl saman á næsta fyrirlestur Penrose varðaði mig ekkert um. Á það ekki að vera svo spennandi að ögra sér aðeins? Fara út fyrir þægindasvæðið?

Þegar ég mætti á safnið til mömmu til að sækja bókina bauðst hún til að skutla henni frekar bara heim til mín. Þetta er nefnilega 1184 blaðsíðna doðrantur þar sem heimurinn er útskýrður að mestu með hjálp skammtafræðinnar. Svona til gamans get ég kastað fram nokkrum kaflaheitum: “Fourier decomposition and hyperfunctions”, “Calculus on Manifolds” og “Minkowskian geometry” Fáið þið ekki alveg vatn í munninn við að lesa þetta?

Mér finnst ekki koma til greina að gugna á þessu. Það var svo margtuggið ofan í mig alla mína barnæsku að fáar syndir væru jafn aumingjalegar og að klára ekki bók sem ég byrja á (grét næstum því af eftirsjá yfir því að hafa byrjað á Söngvum Satans þegar ég var 13 ára) að ég verð að finna leið til að tækla þessa bók.

Ég á svosum góða að. Anna Hrund vinkona mín er stærðfræðingur og ég get örugglega dobblað hana með nokkrum hvítvínstárum til að útskýra eitthvað fyrir mér.

Önnur stoð mín í þessari tilraun minni til að skilja heiminn í gegnum eðlisfræðina er síðan Þröstur vinnufélagi minn. Inni á skrifstofunni hans er sófi sem ég hendi mér oft fyrirvaralaust í þegar lífið og tilveran er að þvælast fyrir mér og ég mætti þangað í gær, næstum því grátandi eftir að ég hafði þjösnað mér í gegnum fyrstu tuttugu blaðsíðurnar í bókinni hans Penrose og hann Þröstur var ekkert að reyna að draga úr mér kjark eða segja mér að snúa mér að einhverju öðru, nei hann hló bara og gaf mér Stephen Hawkings bókina: “A briefer history of the world” í hjóðbókarútgáfu og sagði. “Hey, renndu bara í gegnum þetta, síðan hittumst við á kaffihúsi og plönum næstu skref, þú átt eftir að hlæja manna hæst af grannfræði bröndurum áður en þú veist af, engar áhyggjur” Það var mjög gott að heyra.

Hér með auglýsi ég eftir öllum þeim sem vilja hitta mig og ræða við um glens eins og: “hey látum ypsilon vera minna en núll” og annað á þeim nótum, í alvöru, það er það sem ég er að leita mér að. Ég neita að viðurkenna ósigur minn strax